Waarom ontstaat schaal op HOCL-generator Ruthenium-Iridium-Titanium-anodes? Hoe schaalvergroting op de lange termijn in elektrolytische cellen kan worden voorkomen

29-10-2026 16:26:47

Waarom vormt zich kalk op ruthenium-iridium-titaniumanodes? Hoe schaalvergroting op de lange termijn in elektrolytische cellen kan worden voorkomen

–Een beknopte technische gids voor gebruikers van hypochloorzuurgeneratoren

Het aftersalesteam van ons bedrijf hoort klanten vaak zeggen: “Zelfs als de anodegrootte proportioneel wordt vergroot, neemt het effectieve chloorgehalte niet toe, terwijl het stroomverbruik blijft stijgen.” Wanneer we echter de elektrolytische cel demonteren en de elektroden onderzoeken met behulp van een scanning-elektronenmicroscoop (SEM) en röntgendiffractie (XRD), ontdekken we dat de situatie verschilt van onze verwachtingen: de harde, dikke calcium-magnesiumschaal bevindt zich meestal niet op de ruthenium-iridium-titanium-anode, maar op de kathode er recht tegenover. De problemen aan de anodezijde komen voornamelijk voort uit een combinatie van gemengde schaal, biofilm en verouderde coatings. Het simpelweg vervangen van de duurdere anode slaagt er vaak niet in om de hoofdoorzaak aan te pakken; er treedt kalkaanslag op op het grensvlak tussen de elektrode en de oplossing, wat een plaatselijk elektrochemisch fenomeen is dat niets te maken heeft met de vraag of het anodemateriaal versleten is.

Wij beschouwen schaalpreventie als ‘het beheren van de micro-omgeving op het grensvlak’. Hieronder zullen we vier belangrijke punten verduidelijken: waar en hoe schaal ontstaat; hoe een dun laagje kalk dure coatings kan beschadigen; de respectieve kosten van polariteitsomkering en zuurwassen; en strategieën voor schaalpreventie die zijn ontworpen om uitvaltijd op de lange termijn in elektrolytische cellen te minimaliseren.

I. Waar schaalvergroting optreedt: er schuilt een onzichtbare alkalische zone aan de kathodezijde

Neem als voorbeeld de productie van hypochloorzuur via de elektrolyse van verdunde pekel: aan de anode komt chloorgas vrij en wordt vervolgens omgezet in hypochloorzuur; de kathode verbruikt voortdurend water en geeft waterstofgas af, terwijl hydroxide-ionen voortdurend uit een dunne waterfilm komen die stevig aan de elektrodeplaat kleeft. Deze waterfilm is slechts tientallen tot honderden micrometers dik. Omdat hydroxide-ionen geen tijd hebben om zich gelijkmatig met het omringende water te mengen, stijgt de lokale pH aan het kathodeoppervlak plotseling van de neutrale of zelfs zwak zure pH van het binnenkomende water naar een sterk alkalische pH van 11 tot 12.

Waarom ontstaat schaal op HOCL-generator Ruthenium-Iridium-Titanium-anodes? Hoe schaalvergroting op de lange termijn in elektrolytische cellen kan worden voorkomen

Daarom bestaat er, ongeacht of de apparatuur zwak zuur hypochloorzuur of alkalisch natriumhypochloriet produceert, altijd een sterk alkalische zone op het kathodeoppervlak, die als voedingsbodem voor aanslag dient.

Zowel ruw zout als water bevatten sporenhoeveelheden calcium- en magnesiumionen, evenals kleine hoeveelheden bicarbonaationen. Bij binnenkomst in de alkalische zone reageren calciumionen met hydroxide-ionen om calciumhydroxide (calciumhydroxidehydraat) te vormen, dat het belangrijkste bestanddeel van kalk vormt; ze reageren vervolgens met bicarbonaationen om calciumcarbonaat te vormen. Magnesiumionen vormen magnesiumhydroxide, maar vanwege hun kleine hoeveelheid en fijne kristalgrootte kunnen ze niet worden onderscheiden wanneer ze in de kalk worden gemengd. Tijdens een stabiel elektrolyseproces met een gemeten stroomdichtheid van 1.000 ampère per vierkante meter vormt 80% tot 90% van de kristallen zich direct op de kathodeplaten. Rasterelektronenmicroscopie onthult dat deze schubben bestaan ​​uit zeshoekige vlokken en korte staafachtige structuren, die kenmerkend zijn voor calciumhydroxide.

Aan de anodezijde is de situatie anders. Calciumhydroxide is aanwezig in een sterk oxiderende, chloorontwikkelende zure omgeving waar het moeite heeft om stabiel te blijven, wat resulteert in zeer weinig vorming van dikke, harde alkalische aanslag. Er zijn hier drie belangrijke problemen: afzettingen en ijzer-mangaandeeltjes worden in scheuren in de coating gezogen; in zones met lage stroomsterkte, dode hoeken en tijdens shutdowns scheiden bacteriën en algen extracellulaire polymeren af ​​om biofilms te vormen, die als lijm werken om deeltjes en microkristallen aan de elektrodeplaten te binden; indien niet grondig gereinigd, zal er na omkering van de polariteit calcium- en magnesiumaanslag achterblijven.

Samenvatting: Er vormt zich voornamelijk harde aanslag op de kathode, terwijl de anode wordt geplaagd door gemengde aanslag, biofilms en schade aan de coating; daarom moet schaalpreventie de problemen aan beide kanten tegelijkertijd aanpakken.

II. Hoe schaal geleidelijk ontstaat

Vroeger werd aangenomen dat kalkaanslag optreedt wanneer de concentratie van ionen in water hoog genoeg is om neerslag te veroorzaken. Recent onderzoek geeft aan dat dit proces niet zo eenvoudig is; de vorming van calciumhydroxide omvat doorgaans vier stappen: calciumionen aggregeren eerst aan het kathode-grensvlak tot clusters op nanoschaal (nog niet gekristalliseerd); naarmate hydroxide-ionen zich ophopen en calciumhydroxide oververzadigd raakt, vindt kiemvorming gelijktijdig plaats op het elektrodeoppervlak en in de suspensie; vervolgens groeien de kernen langs specifieke kristalvlakken tot hexagonale plaatachtige kristallen; ten slotte verbinden de plaatachtige kristallen zich met elkaar en stapelen zich op, waardoor een poreuze maar toch dichte schaallaag ontstaat die de deeltjes omhult.

Er zijn nog twee andere factoren die vaak over het hoofd worden gezien, maar die kalkaanslag kunnen helpen voorkomen. Magnesiumionen zorgen ervoor dat calciumhydroxidekristallen minder goed gedefinieerd worden en een fijnere korrelgrootte krijgen, wat resulteert in een lossere kalklaag die gemakkelijk wordt weggespoeld door de waterstroom; organische stoffen zoals humuszuur zijn zelfs nog effectiever, omdat ze calcium- en magnesiumionen kunnen cheleren, waardoor de grootte van schaalkristallen en subkristallen wordt verkleind van ongeveer 112 nanometer naar tussen 75 en 90 nanometer. Organische stoffen kunnen echter niet rechtstreeks worden toegepast in technische toepassingen, omdat ze het energieverbruik verhogen en moeten worden verwijderd voordat drinkwater en voedsel worden gedesinfecteerd. Hun waarde ligt in het feit dat ze ons eraan herinneren dat het voorkomen dat de schaal ‘groter of dichter wordt’ effectiever is dan het achteraf opruimen ervan.

 

Hoe u routineonderhoud uitvoert en de levensduur bewaakt

We hebben enkele aanbevelingen. Creëer voor elke eenheid een basistankdrukrecord, waarin de initiële tankdruk bij standaard zoutconcentratie en standaardstroomsnelheid wordt gedocumenteerd; gebruik dit als referentie bij het later beoordelen van de schaalvergroting. Houd drie indicatoren in de gaten: een gestage toename van de tankdruk, een afname van het beschikbare chloor en een toename van het elektriciteitsverbruik per ton water of per gram beschikbaar chloor. Controleer tijdens het jaarlijkse onderhoud op loslatende coatings, kalkaanslag die de elektroden blokkeert en vervorming van de afgedichte stroomkanalen. Volg bij het wassen met zuur strikt de aanbevelingen van de fabrikant met betrekking tot het zuurtype, de concentratie en de duur, en spoel vervolgens grondig af met schoon water. Laat de apparatuur niet gedurende langere perioden inactief; bij het uitschakelen dient u de pekel af te tappen en de elektroden te spoelen, omdat langdurige blootstelling aan een vochtige omgeving de groei van biofilm en plaatselijke kalkaanslag bevordert.